කාසි වලට ගන්නත් බැහැ - කාසි වලට දෙන්නත් බැහැ…

වසන්ත ඝෘතුව වුනත් උදේ පාන්දර පින්නත් එක්ක දැනුනු සීතල ටිකක් තදයි. ඒත් ඉතිං වසන්තේ විතරක් නෙමෙයි සිසිරයේ සීතලත්, හැම දේම හිතින් අමතක කරලා ගල් බැම්මකට හේත්තු වෙලා, උණු දිය පොකුණක ගිලිලා, ඈත ක්සිතිජය බලාගෙන ඉන්න තියන ලෝබකමට යටයි. මේ කියන්න යන්නේ මෝනිංටන් අර්ධද්වීපයේ උණු ළිං පොකුණු වලින් නාගන්න ගිහින් මගේ නෙත ගැටුණු, ඒත් බොහෝ දෙනෙකුගේ නෙත නොගැටෙන දෙයක් ගැන.


ඉර ටිකින් ටික හිනාවෙන්න පටන් අරගෙන තිබුණා. ගහ කොළ අතරින් ඇතිරී තිබුණු පෙත් මං සැරසිලා තිබුණේ ස්වභාවික ගල්, වැලි, තණකොළ, වගේම ලී වලින්. තැනින් තැන තිබුණු පොකුණු එක නිමේෂයකින් මාව ජපානයේ හකුනේ ප්‍රදේශයේ උණු දිය පොකුණු කරා ගෙන ගියා. ජපානය කියන්නේ නෑමත් කලාවක් කර ගත්ත රටක්. (ඒ ගැන පසුව ලියන්නම්.)


ඊළඟට මගේ හිතට ආවේ කුට්ටම් පොකුණ. හැඩය වෙනස් වුනාට මේ සෙල්මුවා පොකුණු වල ගල් එකිනෙකට හේත්තු කරලා තිබුණෙත් තරමක් දුරට කුට්ටම් පොකුණු වල වගේම.


නිරැවත් දෙපතුළ සිපගත්ත ස්වභාවික පොළොව සිතට ගෙනාවේ අසීමිත නිදහසක්. පොකුණු පිරිලා තිබුණේ පොළව මට්ටමට මීටර් හයසිය පණහක් ගැඹුරෙන් ගලාගෙන එන සෙල්සියස් අංශක 32 ක් උණුසුම් පිරිසිදු ඛණිජ තැවරැණු වතුරෙන්.



ඉතිං මෝර්නිංටන් උණු දිය පොකුණු වලින් නාගෙන එද්දී මගේ ඇස් මොකක් හරි හේතුවකට එක පාරටම පැත්තක තිබ්බ පරණ මල්පෝච්චියක් වගේ නිර්මාණයකට ඇදිලා ගියා. ඒක එතන ඒ මොහොතේ හිටපු වෙනත් කිසිම කෙනෙකුගේ කිසිම අවධානයකට ලක් නොවුනු තැනක්. මම හෙමින් හෙමින් ගිහින් උඩින් ඔළුව දාලා බැලුවා. ඒක නිකං පොඩි ළිඳක් වගේ නිර්මාණයක්. ඒ පුංචි ලිඳේ වතුර යට කාසි කීපයක් තිබුණා. අන්තිමට තමයි එතන තිබුණු විස්තර පුවරැවට මගේ ඇස් ගියේ.


ඒකේ ලොකුම අකුරෙන් ලියලා තිබුණේ මෙන්න මෙහෙම දෙයක්.


“ළිඳට කාසියක් දමා ප්‍රාර්ථනාවක් කරන්න…!”


මේක ඉතිං ලංකාවෙදී අපි නිතරම කරපු දෙයක්නේ. මහනුවර කතරගම දේවාලේ තියෙන්නේ ටවුම මැදමනේ. ඉතිං ඉස්සර අපිත් එක්ක යද්දී අපේ සීයලා ආච්චිලා අමතක නොකර කතරගම දේවාලේ ඉස්සරහා පිංකැටේට කාසියක් දාලා ටිකක් පස්සට ගිහින් ප්‍රාර්ථනාවක් කරනවා. පස්සේ කාලෙක අපිත් එහෙම කළා. අපිටත් ඒ කාලේ ප්‍රාර්ථනා කරන්න කීයක් දේවල් තිබ්බද? කතරගම දෙයියන්ගේම පිහිටෙන් හොඳ වෙලාවට ඒ එක පාර්ථනාවක්වත් ඉටු වුනේ නෑ. ඒත් ඉතිං අපි ඔය කාසිය දාන්නේ දේවාලේ එළියේ තිබුණු කැටේට නෙමෙයි. පඩිපෙළෙන් බැහැලා ගිහින් ඊළඟට තිබුණු පිංකැටේට. මොකද තරැණ කාලේ දේවාලේ ඉස්සරහා පිංකැටේට සල්ලි දාලා අපි වඳින විදිහ බස් එකක යන එකෙක්වත් දැක්කොත් ඉවරනේ. විශේෂයෙන් ඉස්කෝලේ කොල්ලෙක්..!


ඒ වගේම තමයි බස් එකේ කොළඹ යද්දී - එද්දී, ගැටඹේ දේවාලේ ගාව දාපු පඬුරැ වල ඉඳං ලංකාව වටේ පිංකැටවලට දාපු පඬුරැ ඉතුරැ කළා නම් අඩු ගානේ පොඩි මරැටියක්වත් ගන්න තිබ්බා.


ඊට පස්සේ මම දැන්වීම මුළ ඉඳංම කියවන්න පටන්ගත්තා. උඩින්ම තිබ්බේ මේ ටික.


“මානසික සෞඛ්‍ය සඳහා වන ප්‍රාර්ථනා ළිඳ”


දැන් මෙතන ලියලා තියන well කියන පදේ තේරැම් දෙකක් තියනවා. එකක් ළිඳ කියන තේරැම. ළිඳකින් වතුර උනනවා. ඒ වගේම අනික් තේරැම තමයි සනීප වෙන්න කියලා කරන ප්‍රාර්ථනය. ඉතිං ඇත්තටම “wishing well for mental health” කියන වගන්තිය ඇතුළේ ඇත්තටම හිතන්න ලොකු දෙයක් තියනවා. අසනීප කෙනෙකුට සුවය ප්‍රාර්ථනා කිරීමත් ළිඳකික් වතුර උනනවා වගේ දෙයක්. මම අර කතරගම දේවාලේ ඉස්සරහට ගිහින් කාසියක් දාලා මටම ප්‍රාර්ථනා කරගත්තා වගේ නෙමෙයි. කාසියක් නොදා වුනත් වෙන කෙනෙකුගේ සතුට, සැනසුම, නිරෝගීකම ගැන ප්‍රාර්ථනා කළාම මට නැතිවෙන දෙයක් නැහැ. ඒත් ලැබෙන දේවල් ගොඩාක් තියනවා. ඒ අතරින් එකක් තමයි කායිකව හෝ මානසිකව අසනීප වෙලා ඉන්න කෙනා ගැන තේරැම් ගන්නට මට අවස්ථාවක් ලැබීම.


ඊළඟට ඒ සටහනේ තිබුණේ මෙන්න මේ දේ.