විරාග කොල්ලය

සංවාද සටහන – ටියුඩර් අමරසේන විසිනි

චන්ද්‍රා මල්ලවආරච්චි නම් වූ ඕ තොමෝ චිත්‍ර ශිල්පිණියක, මූර්ති ශිල්පිණියක, කිවිඳියක, ගීත ප්‍රබන්ධකවරියක මෙන්ම අග්‍රගණ්‍ය සිංහල චිත්‍රපටියක් වූ “විරාගයේ” අර්ථපතිනියද වෙමින් ශ්‍රී ලාංකික කලා ක්ෂේත්‍රයේහි ප්‍රගමනය උදෙසා මහත් දායකත්වයක් දැක්වූ සාහිත්‍යකාමිනියක වන්නීය. එහෙත් වර්තමානයේහි “විරාගය” පිළිබඳව ගැටලූ මුසු විසංවාදී තත්වයක් සිනමා ක්ෂේත්‍රය තුළ පැන නැගී තිඛෙන හෙයින් ඒ පිළිබඳව අපි උත්සක විමු. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් මුල් වරට ඇය සිය මුනිවත බිඳ හැර කැඩපත සමග මෙසේ සංවාදයකට එක්වන්නීය.

කැඩපත ඃ ඔබ චිත්‍ර ශිල්පිනියක්, මූර්ති ශිල්පිනියක්, කිවිඳියක්, ගීත ප්‍රබන්ධකවරියක් එමෙන්ම විශිෂ්ටතම සිංහල චිත්‍රපටයක් වූ විරාගයේ නිෂ්පාදකවරියයි. බහුවිධ කුසලතාවන්ගෙන් පිරිපුන් ඔබ අගනා කලාගාරයක් පවත්වාගෙන ගිය බව අප්‍රකට කරුණක්. ඔබ කෙසේ ද මේ අයුරින් කලාවන් ස්පර්ශ කරන්නේ ? කෙසේ ද කලා ලොවට අවතීර්ණවෙන්නේ ?

චන්ද්‍රා ඃ මා කුඩා කල පටන්ම කාව්‍යකරණයට හා චිත්‍ර ඇදීමට දස්කම් දැක්වූවා. ඒ දේවල් ප්‍රගුණ කළා. පොත පත කියවීමට – එනම් මගේ වයසට වඩා බරෑරුම් පොත් පත් කියවීමට – ඇබ්බැහි වී සිටියා. හැම දේ ගැනම ගැඹුරින් සිතීමට පුරුදු වී සිටියා. මා කලාගාරයක් පවත්වාගෙන ගියා. එහි වූ චිත්‍ර, මූර්ති සියල්ලම පාහේ මගේ අතින් නිර්මාණය වූ දේවල්. මගේ කලාගාරයේ නම “පන්සිළු”. එයට නම තැබුවේ සෝමබන්ධු විද්‍යාපති. මගේ කලාගාරය තිබුණෙ ගාලූමුවදොර හෝටලය සහ හොලිඩේ ඉන් හෝටලය අතරමැද. මම හිතනවා මට කලාව පිළිබඳ උප්පත්ති හැකියාවක් තිබුණා කියා.

Chandara Mallawarachchi

Chandara Mallawarachchi


කැඩපත ඃ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ විශිෂ්ටතම නවකතාව වූ විරාගය නිෂ්පාදනය කිරීමට අර්ථපතීත්වය ලබා දෙන්නේ ඔබ. ඒ සඳහා ඔබ පෙළඹුණේ කෙසේ ද ? එය කවරකුගේ යෝජනාවක් ද ?

චන්ද්‍රා ඃ “විරාගය” මගේ සිත් බැඳගත් නවකථාව. මා මෙය බොහෝ වාරයක් කියවා තියනවා. සතුටට වඩා දුකේ දී හිතට ලැඛෙන වින්දනය වැඩියි. පාසලේ අනික් ළමයින් සමග සසඳද්දී මගේ වෙනසක් තිබුණා. ළමයි මට “විරාගය” යයි අන්වර්ථ නාමයක් ද පටබැඳ තිබුණා. ඒ පොත නිසා නොවෙයි. මගේ හැසිරීම මත. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ, සංවත්සර වැඩ සටහනක දී එතුමා විසින් ලියන ලද පොත්, රූපවාහිනියේ පෙන්වන අවස්ථාවකදී, විරාගය පොත උඩට විත් නැවතුණා. එයින් මගේ පරණ මතකය අවදි වුණා. මේ පොතෙන් සිනමා පටයක් කළ යුතුයැයි මට සිතුණේ එම මොහොතේයි. මම පමාවුණේ නැහැ. මා තිස්ස මුණ ගැසී විරාගය සිනමාවට නැගීම සම්බන්ධව සාකච්ඡා කළා. මේ යෝජනාව තිස්සට අදහා ගැනීමට බැරිවුණා. “විරාගය කරන්න තමුසේ” ඔහුගේ කටින් ඉබේටම පිටවුණා. “තමුසේ” යයි ඔහු මා ඇමතුවේ හිතවත්කමට. පොතේ සිනමා අයිතිය ලබාගැනීමට මම තිස්සට යෝජනා කළා. මෙහිදී තිස්ස ගැනත් යමක් කිව යුතුයි. තිස්ස මගේ පාසල් ගුරුවරයෙක්. මම ඔහුව දිගු කාලයක් තිස්සේ දන්නා හඳුනන අයෙක්.

කැඩපත ඃ චිත්‍රපටයේ නිෂ්පාදනයට අමතරව නළු, නිළියන් තේරීම, ගීත හා ගායන ශිල්පීන්ද තෝරා ගැනීමට ඔබ මැදිහත් වුණා.

චන්ද්‍රා ඃ වාචික අවසරය ලැබීමෙන් පසු නළු නිළියන් ගැන කතාකරගැනීමට මම තිස්සව මුණ ගැසුණා. මෙහි චරිත සම්බන්ධව මගේ දැඩි අවධානයක් තිබුණා. ලෙස්ටර් මහතාට ලියූ පරණ “විරාගය” තිර පිටපත කියවද්දී, ඒ ඒ චරිත සඳහා, නළු නිළියන් මගේ සිතේ ඇඳුණා. මේ චරිත සම්බන්ධව මගේ සිතේ ලොකු බයක් තිබුණා. සමහර අවස්ථාවලදී තමාට සම්බන්ධ නැතිනම් තමා වටේ සිටින අයට ඒ අවස්ථා ලැඛෙන බව මා අවබෝධ කොට ගෙන සිටියා. අධ්‍යක‍ෂක අභිබවා යාමත් පරිස්සමෙන් කළ යුතු වුවක් බව මා දැන සිටියා. එදා සිදුවූ දෙබස් මා එයාකාරයෙන්ම සඳහන් කරන්නම්. විරාගයේ ප්‍රධාන භූමිකාව වන “අරවින්ද” වෙනුවෙන් මම “සනත් ගුණතිලකගේ” නම යෝජනා කළා. මේ නම ඇසූ පමණින් තිස්ස කලබලයට පත්වී, එකහෙළා එය ප්‍රතිකේෂප කළා. ඔහු මෙසේ පැවසුවා. “මොනවා… අරවින්දට සනත් ?” “ඔව් සනත් තමයි” මම උත්තර දුන්නා. “සනත්ට ඕක කරන්න බැහැ. සනත් කවදාවත් ගැඹුරු චරිතයක් කර නැහැ. ඇරත්, අරවින්ද චරිතයට සනත් ලස්සණ වැඩියි.” ලස්සණ ස්වරූපයක් මිනිසුන්ගේ සිත් ඇඳ බැඳ ගන්නා බැව් මම පැවසුවා. “සනත්ව කීයටවත් ඕකට හරියන්නේ නැහැ. අරවින්දට මම “ලක්ෂ්මන් විජේසේකර” තෝරගෙන ඉවරයි.” තිස්ස කීවා. විරාගය සිනමාගත කිරීමේ මූලික බලාපොරොත්තුව එවෙලේම මගේ සිතින් ගිලිහී ගියා. ඒත් මම කලබල වුණේ නැහැ. මම සෙසු චරිත ගැන කතා කළා. මම සරෝජනීට ශ්‍රියාණිව යෝජනා කළා. තිස්ස එයට ද අකමැති වුණා. සරෝජනී ගේ චරිතයට දෙදෙනෙක් ගත යුතුයැයි අධ්‍යක‍ෂවරයා පැවසුවේ මාව තවදුරටත් අන්ද මන්ද කරමින්. මම එයට විරුද්ධ වුණා. “සරෝජනීට වයස වැඩියි” තිස්ස කීවා. සරෝජනී වෙනුවෙන්, ඔහුගේ යටිසිතේ වෙනත් චරිතයක් ඇති බව මට වැටහුණා. සරෝජනීගේ බාල කලට වෙනත් අයෙක් ගතයුතු බව ඔහු පැවසුවා. ඔහු අභිබවා යාම පරිස්සමෙන් කළයුතු බව මා අවබෝධ කොට ගෙන සිටියා. ශ්‍රියාණිගේ screen test එකක් කරන්න කියා මම පැවසුවා. එවිට තිස්ස නිශ්ශබ්ද වුණා. screen test එයින් පසුව වෙන යෝජනාවක් ගේන්න තිස්සට බැරිවුණා.) මේනකාට- සුනේත්‍රා සරච්චන්ද්‍ර අරවින්දගේ පියාට – ජෝ අබේවික්‍රම බතීට – සබීතා පෙරේරා කැරොල් ගීය ගැයීම සඳහා – සනත් නන්දසිරි යන අය තෝරා ගත්තේද මා විසින්මයි. සියල්ල මෙසේ සිදුවද්දී, මටත් නොකියා තිස්ස “අරවින්ද” චරිතය රඟපෑම සඳහා ලක්ෂ්මන් විජේසේකරට ආරාධනා කොට තිබුණා. බලපිටියේ දී අසංකා යොදවා බතී චරිතය කරන බවට මට තර්ජනය කළා. හේතුව වූයේ සබීතා පාකිස්ථානයේ හෝ සිංගප්පූරුවේ හෝ රූගත කිරීමක යෙදී සිට තරමක් පමාවීම හේතුවෙන්. “location එකේ 52 ක් ඉන්නවා. මම අසංකව දාලා බතී චරිතය කරනවා” ඔහු මට ගෝරනාඩු කළා. මම තද තීරණයක් ගතයුතු වුණා. “52 ක් හිටියට කමක් නැහැ. සබීතා එනකන් සේරම අකුලගෙන එන්න” මම පැවසුවා. චිත්‍රපටයේ තවත් බොහෝ දේ රූගත කිරීමට තිබුණත්, සබීතා පිට දමා තම සිතැඟි ඉටුකර ගැනීමට ඔහු උත්සාහ කළ එක් අවස්ථාවක් මෙය. අරවින්ද සඳහා ලක‍ෂමන් විජේසේකර මහතා තෝරාගත් බව කිසිම කෙනෙක් විශ්වාස කළේ නැහැ. උදා: සිඩ්නි නුවර පැවති සංගීත සංදර්ශනයකට ලක‍ෂමන් විජේසේකර මහතා සහභාගී වූ අවස්ථාවේ මට ඔහුට ටෙලිපෝනයෙන් කතා කිරීමට හැකිවුණා. තිස්ස අරවින්ද චරිතයට ආරාධනා කළ බව ඔහු පෞද්ගලිකව මට පැවසුවා. 20011 අප්‍රේල් මස “ජයන්ත ආනන්දප්පා” අයිලන්ඩ් පුවත